توی اون حادثه که معلوم نشد خودکشی بود یا قتل همه ی اتاق کوچیک عمه با چند تا تیکه خرت و پرت و ظرف و ظروفش و خودش که توی اتاق بود سوخته بود....

بعد از مرگ عمه من مریض شدم و چند روز نرفتم مدرسه . تا مدتها تصویر عمه با صورت سوخته همه جا باهام بود و من چقدر میترسیدم...... دیگه حوصله ی کبری رو هم نداشتم ..... حال بابا بدتر شده بود و هر روز وضعمون بدتر از دیروز میشد....

اون روزها دو تا خواب دیدم که هیچوقت از ذهنم پاک نشدن ...... یکیش خواب عمه بود . خواب دیدم که عمه اومده جلوی مدرسه م . برام یه کیسه پر از عروسک اورده بود مثل قدیما بغلم کرده بود و منو میبوسید و گریه میکرد . اشکاشو پاک کردمو و گفتم عمه مگه تو نمرده بودی چه جوری اومدی پیشم ؟. گفت نه عمه جان من زنده م همیشه پیشتم همیشه ......... و رفت ......

یه روزم مامان منو فرستاد پیش بقال محل که براش رب بخرم و گفت بگو چند روز دیگه بابام میاد حساب میکنه ... رب رو که بهم داد گفتم بعدا بابام میاد حساب میکنه مرد بقال همچین نگاهم کرد و با تمسخر گفت اره میدونم میاد به مامانت بگو دیگه واسه خرید نیاین پیش من ...... رب رو برداشتم و با گریه اومدم خونه ..... چند شب بعد خواب دیدم رفتم اون مغازه ولی این بار پول داشتم .... از بقالی که اومدم بیرون یکی صدام زد برگشتم دیدم یکی درست هم قد خودم ولی نورانی بود با یه لباس سفید و قشنگ و یه شال سفیدم انداخته بود روی دستش . چهره ش رو نمیدیدم از بس نورانی بود . گفتم تو کی هستی گفت من حضرت علی ام . گفت میای با هم بریم یه جای دور و قشنگ ؟ گفتم اخه مامان و بابام نمیذارن .گفت خودم اجازه تو میگیرم . باهاش رفتم ولی یادم نیست کجا . خدا شاهده که این دوتا خواب عین حقیقت بود و دروغ نیست . بعدها دبیر معارفم گفت رویای صادقه بوده......

خلاصه حال بابا بدتر شده بود و کلی بدهی داشتیم ناچار شدیم خونه رو بفروشیم و بدهی هامون رو بدیم . با باقی مونده ی پول خونه روی دامنه ی یک کوه توی همون روستا یه تیکه زمین خریدیم و خودمون شدیم مستاجر . روی اون کوه 3 خانواده ی دیگه هم زندگی میکردن و ما هم چهارمی بودیم . اگه میخواستیم جای بهتر زمین بخریم باید با شکم خالی میخوابیدیم . روزها من از محمد و دنیا مراقبت میکردم و مامان و بابا میرفتن سر زمین و کار میکردن بابا مینشست و مامان براش سنگ میاورد گل درست میکرد و همه رو چی اماده میکرد و بابا فقط اونها رو میچید روی هم . اون خونه روی دوش مامانم ساخته شد . با دردی که بابا داشت و تنها بودنشون نمیشد خونه رو زود تموم کرد بالاخره بعد از چند ماه به خونه ی جدید اثاث کشی کردیم . خونه که چه عرض کنم فقط دیوارها رفته بود بالا و سقفشو ساخته بودیم و مامان با گل و گچی که قاطیش کرده بود یه کم دیوارها رو صاف کرد . بیشتر از این توانش رو نداشتن گذشته از اینها اگه میخواستیم صبر کنیم کرایه خونه رو هم باید میدادیم توی شرایطی که برای خورد و خوراکمون پول کم میاوردیم .

چند وقت بعد بابا رو عمل کردیم . یادم نیست پول عمل از کجا جور شد ولی تا جایی که یادمه قرض گرفتیم اما نمیدونم از کی . بعد از عمل حال بابا بهتر شد و بعد از چند وقت استراحت دوباره رفت سرکار .

 اون سال من که کلاس پنجم بودم با اون شرایط سخت که حتی نمیتونستم کتابامو نگاه کنم شدم شاگرد اول مدرسه و اخر سال هم از بین 25 نفر تنها کسی بودم که توی ازمون مدرسه ی نمونه دولتی قبول شدم . دلم میخواست برم تیز هوشان ولی وقت ثبت نام پول نداشتیم و من نتونستم شرکت کنم ..... مدرسه نمونه توی شهر بود و باید میرفتم اونجا . روزی که رفتیم ثبت نام کنم از خوشحالی میخواستم پرواز کنم ولی حیف که قصر شنی ارزوهام زود فرو ریخت . ثبت نامم نکردن به این بهانه که فقط 2 سال توی روستا درس خوندم و باید حدااقل 3 سال سابقه ی درس خوندن توی روستا رو داشته باشم . خیلی به این در و اون در زدیم ولی هیچکس برای منی که بدون حتی یک کتاب کمک درسی قبول شده بودم کاری نکرد .... دلم از دست این دنیا و ادمهاش شکسته بود هر روز یه داغی روی دلم میذاشت اون از مرگ عمه اون از بیماری بابا و وضعیتمون اینم از مدرسه ی نمونه قبول شدنم ...... مهلت ثبت نام تموم شد و من نتونستم ثبت نام کنم . مدیر مدرسه م که از وضعیتم خبر داشت یه مدرسه بهمون معرفی کرد که اعلام کرده بود از دانش اموزان مستعدی که شرایط مناسبی از نظر مالی ندارن ثبت نام به عمل میاره . یه مدرسه ی خیریه ولی نمونه از هر نظر که یه مرد مومن و باخدا اهل اصفهان اون رو ساخته بود . رفتم اونجا و ثبت نام کردم . نمیتونستم هر روز بیام و برم رفتم خوابگاه . اون مدرسه یک ساختمان چهار طبقه بودکه طبقه اول سالن غذاخوری و اجتماعات و ورزشش بود ؛ طبقه دوم مدرسه راهنمایی بود ؛ طبقه سوم دبیرستان و طبقه چهارم خوابگاهش بود . اونجا بیشتر از مدرسه ی درس مدرسه ی زندگی بود.... مدرسه ی اخلاق بود .... حالا که فکر میکنم خیلی خوشحالم که اونجا درس خوندم و زندگی کردم . همه ی اون بچه هایی که اونجا درس میخوندن یه مشکل بزرگ داشتن مخصوصا بچه های خوابگاهی . حتی اونهایی که پولدار بودن یه جای دیگه ی زندگیشون می لنگید . اونجا چون هم دبیرستان بود هم راهنمایی خیلی از بچه ها خواهر بودن یکی راهنمایی یکی دبیرستان . مشکلات خیلی از اون بچه ها به مراتب از من بیشتر بود . مثلا مهرنوش و ماندانا وقتی که مهرنوش چند ماهش بوده پدرشون رو توی یک تصادف خیلی وحشتناک از دست داده بودن چند ماه بعد هم مادرشون سهم ارثش رو گرفته بود و رفته بود پی زندگیش و ازدواج کرده بود اون دوتا طفل معصوم هم داده بود خانواده ی عموشون . سالی یکی دوبار هم زنگ میزد با مهرنوش حرف میزد ولی هیچوقت ندیدیم ماندانا باهاش حرف بزنه..... ماندانا خیلی تودار بود ولی مهرنوش همیشه از اذیتهای زن عموشون حرف میزد و از اینکه با همه ی ثروت بی حد و اندازه شون مجبور بودن لباسهای کهنه ی دختر عموشون رو بپوشن .....

پگاه و شوخان از پرورشگاه به اونجا فرستاده شده بودن ....

مادر سرور و سمیه از بابای معتادشون طلاق گرفته بود وبا 5 تا خواهر و برادر در بدترین شرایط مالی زندگی میکردن .....

شفق و شقایق نامادری ظالمی داشتن که همیشه از ترس اون ماهها توی خوابگاه میموندن و نمیرفتن خونه وقتی هم که میرفتن بعد از یکی دو روز برمی گشتن ......

لیدا که اینجا هم در موردش حرف زدم و دوست صمیمیم بود بیماری قلبی داشت و پدرش هم مشکل روانی داشت و هر روز همسر و بچه هاشو میگرفت زیر کتک که بعد از یه مدت مادرش با حکم بیماری شوهرش طلاق گرفت و از ترس اینکه به بچه هاش صدمه ایی نزنه رفتن یکی از شهرهای شمال و چند سال اونجا زندگی کردن........

اگه بخوام تک تک مشکلات اون بچه ها رو بگم میشه مثنوی هفتاد من اینها فقط نمونه هایی از اون مدرسه و بچه هاش بود .... خلاصه که اونجا زندگی کردن رو یاد گرفتم ......

 بعد از مدتها مامان خوشحال بود . نمیدونم چه حکمتی داشت که اون روزها نمیشد بیشتر از چند ماه مزه ارامش رو بچشیم . بابا که بهتر شد و رفت سرکار مامان مریض شد . اون گلوله ی کوچیکی که همیشه توی سینه ش بود تغییر رنگ داده بود و درد میکرد . با بابا رفت دکتر و بعد از کلی ازمایش و نمونه برداری و هزار کوفت و زهر مار دیگه معلوم شد که اون غده ی کوچیک حالا شده سرطان سینه ....... همیشه از اسم سرطان میترسیدم و حالا یقه ی خودمون رو گرفته بودم . انگار دنیا روی سرم خراب شد ........

پ . ن : میخواستم امشب تمومش کنم ولی خیلی طولانی میشد یکی دو روز دیگه همه چی تموم میشه ......تا اونجا که تونستم خلاصه نوشتم .